“Il faut cultiver notre jardin”'
- Candide van Voltaire, 1759
Als medeoprichtster van Alchemist Ronse vzw, streef ik mee naar het aanbieden van een forum voor allerhande kunstenaars. Als architect zijnde, geloof ik hierbij dat de architectuur hier kan aan deelnemen. Het samen brengen van verschillende kunstvormen, de inter-acties, de onderlinge versterkingen als contrasten kunnen bijdragen aan als het ware een Gesamtkunstwerk.
Wat de ruimtes binnen de Alchemist Ronse betreft, dragen zij van statige, negentiende-eeuwse panden tot midden twintigste-eeuwse kapel hun eigen geschiedenis. We wensen de geschiedenis in ere te herstellen, door conservatie en restauratie, en terzelfdertijd willen we ook niet stilstaan en zorgen voor modernisatie, en willen hierin een goede harmonie brengen.
Zo kan binnen Alchemist Ronse de samenwerking van ruimtebeleving en kunstbeleving mensen samen brengen en creaties laten ontstaan. We staan open voor elk idee, als letterlijk ook onze ruimtes hiervoor open staan.
Hierbij staat de binnentuin als de verbindende ruimte waar ruimtes, gebouwen, mensen, talenten, cultuur en natuur samenkomen.
Julie Sichien
Lisselotte Lowagie
“What is the use of a book without pictures
or conversations?”
- Lewis Carroll 1865
Als mede-initiatiefnemer van Alchemist Ronse, met een achtergrond als leerkracht lichamelijke opvoeding en klinisch psycholoog, ben ik gefascineerd door hoe mensen, plaatsen en gebeurtenissen elkaar voortdurend beïnvloeden. Ik kijk niet naar lichaam en geest als afzonderlijke domeinen, maar naar de dynamieken die ontstaan tussen mensen, omgevingen, materialen, verwachtingen en ontmoetingen.
Mijn parcours bracht me doorheen onderwijs, psychiatrie en jeugdhulp. Wat daarin telkens terugkeerde, was hoe mogelijkheden voor mensen ontstaan binnen de voortdurende wisselwerking tussen relaties, ruimtes, verhalen en gebeurtenissen. Achter die zichtbare vormen werken vaak spanningen, verschillen en intensiteiten die beweging, verandering en nieuwe verbindingen mogelijk maken.
Wanneer een kind leert zwemmen terwijl een ouder angstig aan de rand van het zwembad staat, leert dat kind niet alleen een vaardigheid. Het leert zich ook verhouden tot de spanningen en intensiteiten, die in dat moment aanwezig zijn.
Binnen de jeugdhulp zag ik hoe jongeren soms jarenlang gevangen blijven in dezelfde patronen, maar ook hoe onverwachte beweging mogelijk wordt wanneer nieuwe ervaringen, relaties of omgevingen zich aandienen. Een jongere die via muziek woorden vindt voor iets wat voordien enkel als spanning aanwezig was. Een andere jongere die tijdens een onderzoek mee vorm geeft aan het proces en daardoor niet langer uitsluitend object van hulpverlening blijft.
Die ervaringen hebben mijn blik diepgaand gevormd. Ze tonen hoe mensen, organisaties en gemeenschappen geen vaste entiteiten zijn, maar tijdelijke configuraties binnen grotere processen van verandering. Wat wij ervaren als identiteiten, gewoonten of structuren ontstaat steeds opnieuw uit onderliggende verschillen, spanningen en intensiteiten die zich binnen een veld organiseren.
Verandering is daarbij geen uitzondering, maar een constante. Ook wanneer beweging nauwelijks zichtbaar is, zijn processen van aanpassing, spanning, afstemming en transformatie aan het werk. Inzicht kan daarin een rol spelen, maar even belangrijk zijn aandacht, experiment, creatie en ontmoeting. Niet alles wat mensen verandert begint immers met een idee, soms ontstaat iets nieuws eerst als ervaring, beweging of gevoel, nog voordat er woorden voor bestaan.
Met Alchemist Ronse bouw ik mee aan een plek waar mensen, praktijken, gebouwen en ideeën elkaar wederzijds kunnen beïnvloeden. Geen afgewerkt model of eindbestemming, maar een levende omgeving waar nieuwe verbindingen, experimenten en vormen van samenwerking kunnen ontstaan. Een plek die vertrekt vanuit de overtuiging dat mensen en gemeenschappen niet simpelweg zijn, maar voortdurend in wording blijven.